Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

Χειμώνας 1999. Χριστέ μου ακούγετε τόσο παλιά.

Αγοράζει ο θείος μου εξοχικό στα Μυκονιάτικα (Καλλικράτεια Χαλκιδικής). Τον Ιούνιο του ’99 το επισκέφτηκα πρώτη φορά. Βρίσκεται σχεδόν μπροστά στη θάλασσα αφού μπροστά του υπάρχει ένα τεράστιο οικόπεδο όπου το σχέδιο πόλεως δείχνει ότι θα γίνει ένα μεγάλο πάρκο με αθλοπαιδε ίες. Στο οικόπεδο μπροστά μας οι μάνες μας (ήμασταν τέσσερις οικογένειες) μάζευαν διάφορα χόρτα. Τότε εκεί σε μια μεγάλη παραλία ήμασταν εμείς και μια γριά, υπήρχε ένα μικρό πλατάνι και μια καντίνα. Σιγά σιγά ανοίγουν κάποια οργανωμένα beach bars.

2005! Το οικόπεδο που προορίζεται για αθλοπαιδείες γίνεται beach bar με πισίνες, πιτσαρία, κινηματογράφο, ψιλικατζίδικο, ουφάδικο. Ξαφνικά σε ένα στενό σοκάκι δε χωράς να περπατήσεις, είμαστε 100μ από τη θάλασσα και προσπαθούμε κάνα τέταρτο να την προσεγγίσουμε. Ξέφρενα μεσημεριανά πάρτυ, μπυροπόλεμος, ξαπλώστρα 5e τα σαββατοκύριακα. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πράγματα που σηματοδότησαν μια πλασματική χλιδάτη ζωή.

12 χρόνια μετά εκείνο το beach bar και τα διπλανά έχασαν την αίγλη τους, αλλά μια βλαχοκυρίλα έχει ψεκάσει την υπόλοιπη  Χαλκιδική. Στο πρώτο πόδι μαζεμένοι όλοι οι δηθενάδες. Μαζεμένος σύσσωμος όλος ο σύλλογος  pr και σερβιτόρων Θεσσαλονίκης, με τα κερασμένα και τα check in τους αμέσως δημιουργούν ένα talk of the town στέκι. Από τα πρώτα beach bars αυτού του τύπου που τότε ήταν πραγματικά εξαιρετικό είναι ο Μόλος. Αμφιβάλω αν ξέρουν όσοι πηγαίνουν τι σημαίνει μόλος. Ο μόλος έκανε τα καλύτερα πάρτυ. Σε μια θάλασσα πολύ κακή. Από εκεί όλοι έφευγαν σε πέρλες και αγγέλους. Μαγαζιά που λειτουργούν σαν το Ελληνικό δημόσιο. Πρέπει να έχεις μέσο για να μπεις και να μη περιμένεις στην ουρά. Με είσοδο χωρίς ποτό. Από εκεί και πέρα ξεκίνησαν οι κόπιες. 

Μαγαζιά χωρίς κανένα ενδιαφέρον δημιουργούν μια snob  φήμη γύρω τους προκειμένου να ακουστούν. Ολοένα και περισσότερα μαγαζιά με κρατημένες τις ξαπλώστρες (είναι δυνατόν;). Ένα 20χρονο τσουτσέκι προσβάλει κόσμο, υπάρχει μια ειρωνεία. Πας παραλία και σε τσιτώνουν. Στην είσοδο σε ρωτάνε τι κατανάλωση θα κάνεις για να σε καθίσουν ανάλογα. Επιχειρήσεις του φαίνεσθαι νομίζουν ότι είναι οι πιο χλιδάτες. Όλα αυτά για μια ηλιοθεραπεία. Τελικά καλά μας κάνουν. Εμείς δίνουμε τα λεφτά μας και αυτοί μας χορεύουν. 

Το δεύτερο πόδι ήταν εκεί που πήγαιναν οι ψαγμένοι με τις υπέροχες γαλαζοπράσινες θάλασσες και τις ήσυχες παραλίες. Τελευταία μιας και το πρώτο πόδι έγκωσε αρχίζει να γίνεται πιο εμπορικό και το δεύτερο. Τα άλλοτε πρωτοκλασάτα camping είναι παραμελημένα, παρά την ακρίβεια τους.

Ακόμα και το τρίτο πόδι δείχνει τον εμπορικό του χαρακτήρα με τα γνωστά souvenir shop στα μοναστήρια (!).

Ο τόπος που άλλοτε φημιζόταν, για το γευστικό του μέλι, το δένδρο της ελιάς, τα δικής του παραγωγής κρασιά από τοπικούς αμπελώνες και το περίεργο φαινόμενο να ευδοκιμούν τα πεύκα δίπλα στη θάλασσα,  έχει χάσει το χαρακτήρα του και κινδυνεύει να αλλοιωθούν και να εξαφανισθούν τα τοπικά του χαρακτηριστικά. 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.
Ok